این لباس، که از پارچه ای با بافت های ابریشمی، نقره و زراندود تولید شده، توسط اسقف های کلیسای ارتدکس پوشیده می شده. پارچه های لوکسی از این قبیل توسط بازرگانان ارمنی از اصفهان به اروپا آورده می شده. قدمت این لباس به سالهای 1650 تا 1700 میلادی باز می گردد. این اثر اکنون در موزه ی ویکتوریا و آلبرت قرار دارد.
تنگ آب با دهانه ای به شکل سر خروس و دسته ای به شکل دم خروس، قدمت: 1200 تا 1220 میلادی، محل ساخت: کاشان، محل نگهداری: موزه ی ویکتوریا و آلبرت
شکل بالا بشقاب لعاب دار سبزرنگی را نشان می دهد که در سده ی شانزدهم میلادی در تبریز ساخته شده و اکنون در موزه ی ویکتوریا و آلبرت قرار دارد. در میانه ی بشقاب نقش دو ماهی به چشم می خورد. همچنین در کناره ی ظرف رباعی زیر نوشته شده:
ای دل به طریق عاشقی راه یکی است
در کشور عشق، بنده و شاه یکی است
تا ترک دو رنگی نکنی در ره عشق
واقف نشوی که نعمت الله یکی است
_____
این بشقاب بین سالهای 1180 تا 1220 میلادی ساخته شده. در سال 1220، که شهر گرگان مورد تهدید حمله ی مغول قرار گرفته بود، این بشقاب به همراه تعداد زیادی بشقاب دیگر توسط بازرگانی، که یا اهل گرگان بوده و یا از آن شهر می گذشته، برای محفوظ ماندن از دسترس مغول ها در خاک مدفون شده است. در مدت کوتاهی گرگان توسط مغولان با خاک یکسان شد و بازرگان مذکور هرگز فرصت این را نیافت که بار بازرگانی خود را از زیر خاک بیرون آورد. به این ترتیب این بشقاب ها به مدت هشتصد سال در زیر خاک سالم مانده اند. این اثر اکنون در موزه ی ویکتوریا و آلبرت قرار دارد.
این تنگ آب برنزی با بدنه ی گلابی شکل، ساخت زمانی میان سده های هشتم تا دهم میلادی است. این نوع تنگ آب در سده های پس از ورود اسلام به ایران در سده ی هفتم میلادی مرسوم بوده ولی در حالت کلی ادامه ی سبک کار فلزکاران دوره ی ساسانی در ساخت تنگ های فلزی است.
شکل بالا یک جفت کفش زنانه ساخت سال 1710 میلادی را نشان می دهد. این کفش در انگلستان و برای یک بانوی اشرافی ساخته شده است. اگرچه طراحی کفش انگلیسی به حساب می آید، این اثر به نحوی ترکیبی از هنر خاورمیانه و اروپاست زیرا پارچه ای که برای ساخت این کفش به کار رفته ابریشمی بسیار مرغوب و بافته شده در ایران است. البته حدس زده می شود که پارچه ی کفش قدمتی بیش از 1710 میلادی داشته باشد.
جام متعلق به اوایل سده ی سیزدهم میلادی، ارتفاع: 12.1 سانتی متر، قطر: 7.9 سانتی متر، محل ساخت: کاشان، محل نگهداری: موزه ی ویکتوریا و آلبرت
قدمت این قطعه فرش به 1500 تا 1699 میلادی بازمی گردد. در این فرش، جزییات دقیقی از نقوش مختلف مانند موهای یال شیر یا نقاط رنگی بر بدن دیگر جانوان نشان داده شده است. ولی هیچ نقشی غالب نیست و تمام نقوش در برابر رنگ زمینه متعادل شده اند.
این قطعه فرش بخشی از یک فرش عظیم است که متاسفانه به دلیل استفاده ی زیاد بسیار فرسوده شده و جزییات طرح های آن قابل دیدن نیستند. البته بخشی از ترنج مرکزی همچنان مشخص است. قدمت این فرش بین سالهای 1500 تا 1599 میلادی است و در سال 1894 میلادی توسط موزه ی ویکتوریا و آلبرت خریداری شده است.
این قطعه بخشی از فرشی است که در تصویر دوم نشان داده شده است. این قطعه در کلکسیون شخصی ژوزف مک مولان بود و وقتی او فهمید که فرش اصلی در اختیار موزه ی ویکتوریا و آلبرت است، این قطعه را به عنوان هدیه به موزه داد.
شکل بالا لباسی است که کشیشان در مراسم جشن بر تن می کنند. البته این لباس با توجه به تغییر مدلهایی که در طول سالها در لباس کشیش ها به وجود آمده تغییرات زیادی را از فرم اصلی خود تجربه کرده است. پارچه ی این لباس از جنس ابریشم و به احتمال زیاد در ایران بافته شده است و خود لباس در لندن دوخته شده است. این لباس در مدت زمان ازدواج Margaret de Clare، کنتس کُرن وال و کنتس گلاستر، با Edmund Plantaganet، دوک کُرن وال، یعنی بین سالهای 1272 تا 1294 میلادی دوخته شده است. سبک نقوش این پارچه ترکیبی از سبک گوتیک و رومی است. در این میان، طرح شیردالها متعلق به سبک های قدیمی تر و طرح های مسیحی با نقوش هندسی تکرارشونده متعلق به سبک گلدوزی انگلیس در قرون وسطی، از میانه های سده ی سیزدهم تا اوایل سده ی چهاردهم، است. این اثر اکنون در موزه ی ویکتوریا و آلبرت قرار دارد.
تکه پارچه ی ابریشمی، قدمت: بین 800 تا 1000 میلادی، محل بافت: بخارا، محل کنونی: موزه ی ویکتوریا و آلبرت
نقوش این پارچه تحت تاثیر هنر پارچه بافی ساسانی بوده به عنوان مثال می توان به شیرهایی که رو به رو ایستاده اند و حیواناتی که در حال جست و خیز و دویدن هستند اشاره کرد.
مشترک شوید
// استفاده از مطالب وبلاگ، با ذکر نام وبلاگ و دادن پیوند به وبلاگ مجاز است.
دیدگاههای تازه