یادبود اونتاش-ناپیریشا

این سنگ یادبود بین سه هزار و سیصد و چهل تا سه هزار و سیصد سال پیش به دستور شاه ایلامی اونتاش-ناپیریشا برای تقدیم به اینشوشیناک، خدای حامی شوش، در شهر ال-اونتاش، که اکنون به نام چغازنبیل معروف است، ساخته شده بود. ال-اونتاش پایتخت مذهبی جدیدی برای ایلام بود که در 40 کیلومتری جنوب شرقی شوش واقع بود. این یابود در سه هزار و دویست سال پیش به وسیله ی یکی از جانشینان او، احتمالا شوتروک ناهونته ی اول، به شوش منتقل شد. این اثر که ابعاد آن 2.6 متر در 0.8 متر است دارای چهار بخش است که نشان می دهد اینشوشیناک نیروی شاهی را تایید می کند، دو راهبه شاه را به معبد همراهی می کنند. همچنین موجودات اولوهیتی دیگری را نشان می دهد مانند یک نیمه زن-نیمه ماهی که جریانی از آب در دست دارد و یا دو موجود نیمه مرد-نیمه قوچ که حفاظت کنندگان درخت مقدس هستند.

در بخش نخست که در آن نام اینشوشیناک به ایلامی به چشم می خورد، او به اونتاش-ناپیریشا خوش آمد می گوید. او بر تختی نشسته است که به نظر می رسد بر روی بدن های چمبره زده ی مارها قرار گرفته است. اینشوشیناک سر شیپور مانند یکی از مارها را در دست گرفته او همچنین حلقه و عصایی در دست دارد. مارها در ایران نماد باروری به حساب می آمدند. در هزاره ی دوم پیش از میلاد نقش مارها در نقوش خدایی با مار و جریانی از آب به چشم می خورد که معادل ایلامی اِنکی در میانرودان بوده.

در بخش دوم، اونتاش-ناپیریشا پهلو به پهلوی همسرش ناپیر-آسو و احتمالا مادرش راهبه یو-تیک به چشم می خورد. این دو زن شاه را برای برگزاری مراسم به درون معبد همراهی می کنند. دستهای این دو زن در نقش برجسته بر روی شکمشان قرار دارد که فرم معمول در نقش برجسته های دوره ی ایلام میانه است.

بخش سوم، که در شکل زیر با جزییات بیشتری نشان داده شده است، ایزدبانویی را نشان می دهد که به جای پا دارای دمی ماهی مانند است و جریانی از آب را که از بخشهای مختلفی فوران می کند در دست دارد. با جاودانه کردن چرخه ی آب اهمیت آن در طبیعت خصوصا برای گیاهان نشان داده شده است که به صورت درختانی در بخش پایینی نشان داده شده اند. ایلامی ها بر این باور بودند که نیروهای ماورایی ای مانند این در آپسو وجود دارد. در اینجا نیز رشته ی آب تا حدی نقوش مارها را تداعی می کند.

در بخش چهارم نیز دو موجود نیمه انسان-نیمه قوچ پهلو به پهلوی درخت تزیین شده ای که درخت زندگی است به چشم می خورند. این موجودات معادل های ایلامی نقوش گاو-مرد در میانرودان هستند. نقش آنها در اینجا احتمالا به همان صورت دستیار اِنکی است که به شکل قهرمانان برهنه از قلمرو او محفاظت می کردند.  با حفاظت از آب زیرزمینی، آنها در حقیقت از درخت مقدس محافظت می کنند که نماد شکوفایی گیاهان پس از آب خوردن است.

منبع: وبگاه موزه ی لوور

Advertisements
  1. morghe.azadi
    ژوئیه 10, 2011 در 9:57 ق.ظ.

    از دیر باز ایرانیان نگاهبان طبیعت بودند و اکنون چرا ؟؟؟!!!

  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: